بيفتد يا سؤالى پرسيده شود و ايشان دربارهء آن ، مطلبى بفرمايد و سپس ادامهء سخنان قبلى را بيان كند . در اين صورت ، ممكن است كه راوى ، سهواً مورد صدور را نقل و به دنبال آن ، بقيهء سخنان امام را - كه جداى از اين موضوع است - ذكر كند و مورد صدور را حمل بر بقيهء كلام امام كند . در اين صورت ، براى تشخيص بايد به راويان ديگر رجوع نمود . 10 . رابطهء مورد صدور ، با احاديث طبّى احاديثى كه از سوى معصومان عليهم السلام دربارهء مسائل طبّى روايت شده‌اند ، هر چند داراى مورد صدور باشند ، امّا قابل استفاده براى همه نيستند ؛ زيرا معصوم عليه السلام با توجّه به همهء شرايطِ فرد سؤال‌كننده ، دستورى را صادر فرموده است كه راوى ، از آنها آگاهى نداشته و فقط به ظواهر امر ، توجّه داشته و خبر را نقل كرده است . در اين فصل ، نويسنده براى واضح شدن بيشتر مباحث مربوط به مورد صدور احاديث ، آن را از جهت‌هاى گوناگونى تقسيم‌بندى نموده است و براى هر كدام ، مثال‌هايى آورده و با توجّه به موضوع رساله ، تا جايى كه توانسته ، شاهد مثال‌هاى خود را از كتاب الكافى آورده است ؛ امّا بايد توجّه داشت كه اين تقسيم‌بندىها ، استقرايى هستند و مىتوان موارد ديگرى نيز به آنها افزود . فصل چهارم : مقايسهء مورد صدور احاديث ، با اسباب نزول قرآن بين مورد صدور احاديث و اسباب نزول قرآن ، شباهت‌ها و تفاوت‌هايى وجود دارد كه به صورت اجمالى ، به آنها اشاره مىشود . 1 . شباهت‌ها الف . تعريف : بعضى از تعريف‌هايى كه براى مورد صدور احاديث آمده ، شبيه